وقتی سکوت میکنم

آنجا که فریاد از توان افتاده است

و من خویش را از کف داده ام

و در دریای بیکران درون گم گشته ام

و خود را به قاصدک درونم سبرده ام

 چه خوش میشنوم نجوای درونم را

از صدای شیرینت................

و با چشمانت چه حیران و واله همداستان میشوم

ای دوست

نه تورا تنها امروز حس میکنم

که مکرر با دیدگان زلالت چشم بر هستی دوخته ام

و شیدا گشته ام

آن زمان که در مستی بی خبری کودکی ...........

با رقص بروانه ای از خویش بیرون می آمدم

و در بزم هستی شیدا میگشتم ..........

آن زمان که بارقه های نور دل انگیزت را

در خنکای سبیده دم میدیدم

ای عزیز دل

تو را تنگ در خویش میفشارم

آنگونه که قطره ای

 برای بیوستن به رود آغوش برای قطره ای میگشاید

............... آخر آنها هر دو رویای دریا را دیده اند

 و دریا شدن ............ آه دریا شدن ..............

بر پایت بوسه میزنم

که امروز بوسه گاه هستی است ای مهربان شیرین - صدای آشنا -

 تو را می شناسم

هرگز از تو دور نبوده ام

تو را از <من> به خویش نزدیکتر یافتم

اما چگونه میتوان دید آنرا که از <من> نزدیکتر است

آری ای عزیز. ای همراه. ای رفیق.

اگر تو آینه نمیشدی از برای من

هرگز <من> را و <او> رایارای دیدن در من نبود 

امید من آنست من نیز آیینه ای برایت گردم

ای همراه  ای عزیز ای دوست   - صدای آشنا - 

وقتی در دل لبریز از فریادم

 در سکوت ....

 با تو ای عزیز هم صدا هستم      - صدای آشنا -