بنا به افسانه‏اي كهن و مشهور كه منشاي آن معلوم نيست, يك هفته پيش از سالروز تولد ميلاد مسيح, ميكائيل, ملك مقرب, از فرشتگانش خواست به ديدار زمين بروند. مي‏خواست بداند آيا همه‏چيز براي جشن تولد عيسي مسيح آماده‏است يا نه. آن‏ها را دو‏تا‏ دو‏تا فرستاد. يك فرشته‏ي پير, در كنار يك فرشته‏ي جوان. به‏اين‏ترتيب , مي‏توانست تصور جامع‏تري درباره‏ي آن‏چه در جهان مسيحيت رخ مي‏دادو به‏دست آورد.
يك زوج فرشته, به‏برزيل رفتند, و ديروقت شب رسيدند. نمي‏دانستند كجا بخوابند. به‏يكي از عمارت‏هاي بزرگ ريودوژانيرو رفتند و پناه خواستند.
صاحب‏خانه, مرد ثروتمندي بود كه در آستانه‏ي ورشكستگي قرار داشت (مردم زيادي دچار ورشكستگي شده‏بودند). كاتوليك متعصبي بود و بي‏درنگ آن مهمانان آسماني را شناخت و هاله‏ي درخشان دور سرشان را ديد. اما به‏شدت گرفتار برگزاري جشن بزرگي براي ميلاد مسيح بود و نمي‏خواست تزيينات خانه‏اش به‏هم بخورد. براي همين, از آن‏ها خواست در انبار بخوابند.
هر چند كارت‏پستال‏هاي جشن ميلاد هميشه نشان مي‏دهند كه برف مي‏بارد, اما موقع جشن ميلاد در برزيل, تابستان است. انبار به‏شدتگرم بود و هواي مرطوب را نمي‏شد تحمل كرد. روي زمين سفت دراز كشيدند, اما پيش از اين‏كه بخوابند, فرشته‏ي پير متوجه تركي روي ديوار شد. برخاست, ترك ديوار را گرفت و نيمه‏شب كارش را تمام كرد. شب را در آن جهنم‏داغ گذراندند.
خيلي بد خوابيدند, اما بايد ماموريت خود راانجام مي‏دادند. روز بعد, در شهر بزرگ گشتند, دوازده ميليون نفر جمعيت داشت, ميدان‏ها و كوه‏هايش را تماشا كردند. يادداشت برداشتند, و شب‏هنگام, به‏طرف داخل كشور به‏راه افتادند. اما تفاوت ساعت‏ها گيج‏شان كرد و دوباره موقعي رسيدند كه بايد جايي براي خواب مي‏يافتند.
در خانه‏ي محقري را زدند. زن و مردي به‏استقبال‏شان آمدند. آن زن و مرد, درباره‏ي هاله‏هاي درخشان فرشتگان چيزي نمي‏دانستند. براي همين آن‏ها را نشناختند. اما گفتند آن خانه, متعلق به‏مهمانان است. شام را آماده كردند, كودك نوزادشان را به‏آن‏ها نشان دادند, و اتاق خودشان را در اختيار مهمان‏ها گذاشتند و به‏خاطر گرماي هوا عذرخواهي كردند, زيرا فقير بودند و نمي‏توانستند دستگاه خنك‏كننده بخرند.
روز بعد, وقتي فرشته‏ها بيدار شدند, صاحب‏خانه‏ها را گريان يافتند. تنها دار و ‏ندارشان, گاوي كه شير مي‏داد و معاش خانواده را تامين مي‏كرد, در مزرعه مرده بود. با مهمانان خداحافظي كردند و عذر خواستند, زيرا ديگر شير نداشتند و نمي‏توانستند صبحانه آماده كنند.
فرشته‏ي جوان در خيابان گفت: (رفتار شما را نمي‏فهمم! آن مرد ثروتمند همه‏چيز داشت, اما شما به‏او كمك كرديد. اما اين زن و شوهر فقير را كه آن همه به‏ما خوبي كردند, رها كرديد و هيچ كمكي به‏آن‏ها نكرديد.)
فرشته‏ي پير گفت: (همه‏چيز آن‏طور كه به‏نظر مي‏رسد, نيست. در آن انبار وحشتناك, متوجه شدم كه در ديوار آن‏خانه, طلاي زيادي پنهان است. از يك مالك قديمي به‏جامانده‏بود. آن ترك, طلا را آشكار كرده‏بود و تصميم گرفتم طلا را دوباره پنهان كنم. زيرا صاحب آن‏خانه به‏نيازمندان كمك نمي‏كرد.
(ديشب, وقتي در بستر اين زن و شوهر خوابيده‏بودم, متوجه شدم كه مهمان ديگري از راه رسيد: فرشته‏ي مرگ. آمده‏بود تا نوزاد آن‏ها را ببرد, اما از او خواهش كردم كه مرگ را متوجه گاو كند.)
(به‏ يادآور روزي را كه به‏زودي آن را جشن مي‏گيرند: هيچ‏كس مريم را نپذيرفت, به‏جز چوپان‏ها. و براي همين, آن‏ها نخستين كساني بودند كه ناجي جهان را ديدن

پائولو كوئليو – پدران فرزندان نوه‏ها – ص 240 تا 242

   آن ره که من آمدم کامست          تا باز  روم  که  کار  خامست

 یک لحظه ز کوی دوست دوری          در مذهب عاشقان حرامست

اندر همه شهر اگر کسی هست          والله  که  اشارتی  تمام  است  

گفتم که مگر رهیست آسان          در هر قدمی هزار دامست

        آواره   دلا   میا   بدین  سوی          آنجا بنشین که خوش مقامست

   آن نقل گزین که جانفزایست          آن باده طلب که با قوام است

باقی همه بوی و نقش و رنگ است          باقی همه جنگ ننگ و نام است   

       خاموش کن و ز پای بنشین          چون مستی و این کنار بامست

   ای مفخر دین شمس تبریز          جان و دل من ترا غلام است

بـبرد از من قرار و طاقت و هوش

لـب نوشش لب نوشش لب نوش

پیرمردی در مینه سوتا تنها زندگی میکرد. پیرمرد میخواست که مزرعه ی سیب زمینی اش را شخم بزند، اما این کار برای او بسیار دشوار بود. تنها پسرش که به او کمک میکرد، در زندان بود. پیر مرد یک نامه برای پسرش نوشت ودر آن وضعیت موجود و مشکلش را بازگو کرد:

پسر عزیزم،

من بسیار ناراحتم چون که به نظر میرسه که نتونم امسال مزرعه ی سیب زمینی مونو بکارم. مادر تو همیشه عاشق زمان کاشت بود و به همین خاطر از اینکه نتونم برای مزرعه کاری کنم از خودم بیزارم و تو میدونی که برای انجام همچین کاری چقدر پیر شدم. اگه تو اینجا بودی از این وضعیت نجات پیدا میکردم. من میدونم که اگه تو تو اون خراب شده نبودی حتما" از پس کارها بر میومدی.

دوست دارم  - پدرت

بعد از مدت کوتاهی این تلگرام به پیر مرد رسید:

" بخاطر خدا پدر اون مزرعه رو شخم نزن ! من همه ی تفنگهارو اونجا دفن کردم "

ساعت چهار صبح روز بعد یک دو جین از افراد اف بی آی و پلیس محلی تمام محل مزرعه رو برای پیدا کردن تفنگها شخم زدند اما چیزی پیدا نکردند.

پیر مرد گیج شده بود و در یک نامه ی دیگر برای پسرش نوشت و گفت این چه کاری بود؟ چی شده؟ حالا من باید چه کنم؟

 پسر به او جواب داد که " حالا زمین آماده ی کاشتن سیب زمینی هات هست و میتونی با خیال آسوده کاراتو سرو سامان بدی، این بهترین کاری بود که من از این جا میتونستم برات انجام بدم" .

برکت باشد

 چه سبک پرواز میکنم

به آن چمنهای یکدست سبز و تلأ لؤ آب در رود نگاه کن

چه گرمی لطیفی داره این آفتابی که تصویرش در برکه ی اون وسط افتاده  

چقد حیرت انگیزه که هرجا که بخوام میرم

 اون گلی که اونجا س رو ببین تازه شکوفه داده

چقد قشنگه آره میرم روی اون

من چقد قشنگم و چه به آن گل میآم

نگاه کن به این زنبور 

راستی داره شهد آن گل زیبا را جمع آوری میکنه

   کودک در این لحظات از شوق، بی نهایت شیدای پروانه شده بود و مثل پروانه شده بود و مثل او به همه جا پرواز میکرد. در پروانه چیزی بود که او را به درون خویش میکشید.

   کودک هنوز نمیدانست که خود موجودیست که به آن انسان میگویند. غالبا" اتفاقات ای که دور و برش میافتاد او را تبدیل به متن آن اتفاق میکرد. او در حالی که هنوز نمیدانست ضرورتی دارد تا بداند هویتی دارد به نام انسان، در بیکرانگی آسمان آبی "لحظه" در حضورش شیدا و مست بود و این بار پروانه ای که مستانه به این سو و آن سو میرفت موضوع "شدن" او در آن لحظه ی ابدی بود.

   مادر به فرزند مینگریست و آرامشی توأم با سپاسی عمیق از خالق این مستی و شیدایی در خویش حس میکرد

او خود را بسیار خوشبخت میدید و همراه با کودک لحظاتی احساس شیرینی را که مدتها بود فراموش کرده بود، اما میدانست یک جایی در وجودش پنهان شده است حس میکرد و قدر آن را بسیار میدانست به گونه ای که نمیخواست به سرعت تمام شود.

   پدر نیز همچون مادر بسیار احساس سبکی و سرور داشت. مدتها بود که انتظار این احساس حقیقی را میکشید. چه لحظه ی زیبایی و چقدر چهره ی همسرش درخشان و دو ست داشتنی تر از همیشه شده بود.

انگار چیزی مادر را متوجه میکرد که به چشمان همسرش نگاه کند. مدتها بود انتظار این نگاه را که درست مثل اولین نگاهشان بود میکشید.

   مرد بی اختیار به آسمان نگاه کرد و زن نیز. گویی نگاهی متبسم در آسمان چشمهای آنها را پر از اشک کرده بود و چهره ی آنها را تابناک کرده بود

برکت باشد

تنها دلیل ناسازگاری افراد با هم دیگر این است که نمیتوانند دیگری را همچون تصویری از خود ببینند و درک کنند که بین آنها تفاوتی وجود ندارد. همیشه با متفاوت دانستن دیگری نفرت از او آسان تر میگردد. هیچکس بیگانه نیست، متمایز آری، منحصر بفرد بله، اما پست تر یا بیگانه خیر.

Phil Morimitsu  - 1987 In The Company Of Eck Masters

دوٍستم سلام

وقتی سکوت میکنم

آنجا که فریاد از توان افتاده است

و من خویش را از کف داده ام

و در دریای بیکران درون گم گشته ام

و خود را به قاصدک درونم سبرده ام

 چه خوش میشنوم نجوای درونم را

از صدای شیرینت................

و با چشمانت چه حیران و واله همداستان میشوم

دوست من

نه تورا تنها امروز حس میکنم

که مکرر با دیدگان زلالت چشم بر هستی دوخته ام

و شیدا گشته ام

آن زمان که در مستی بی خبری کودکی ...........

با رقص بروانه از خویش بیرون می آمدم

و در بزم هستی شیدا میگشتم ..........

آن زمان که بارقه های نور دل انگیزت را

در خنکای سبیده دم میدیدم

عزیز دل

تو را تنگ در خویش میفشارم

آنگونه که قطره ای

 برای بیوستن به رود آغوش برای قطره ای میگشاید

............... آخر آنها هر دو رویای دریا را دیده اند

 
و دریا شدن ............

آه دریا شدن ..............

بر پایت بوسه میزنم

که امروز بوسه گاه هستی است

ای مهربان شیرین

I am  like a Christmas gift.
On the outside,
I am a bit of ribbons and wrapping paper.
But on the inside
I am a mystery

I would rather be a Christmas star,
Burning bright with my thoughts and ideas,
Than to be trapped inside a box,
A mystery to everybody.

For if I were a star,
I would be able to communicate
With other stars.
And instead of seeing a bunch of ribbons
And wrapping paper,
They'd see the real me,
The inside me,
The star.

Charles Asner

With Love in ECK