مرغکی دیدم آواز خوان ترانه ی خدا

نشسته بر درخت زندگی

روی به آسمان آزادی

 بدنیا آمده در لانه ی امید

به سامان آمده با عشق

....  بی اختیار چشم بر چشمان مشکین اش دوختم

و در آن عمق شیرین

عاشقانه آرام اقیانوس را نوشیدم

من شیدا در نسیم معطر جاری در آسمانش ... 

در آن آبی آرام زیبا ...

غرق در رقص نور و آواز بودم ...

میتوان مرغکی شد لبریز پرواز

و تا انتهای بوسه گاه دریا بر خورشید پر گرفت

- صدای آشنا -

و من باز به روز تولد آمدم

در يک لحظه به کوتاهی ابديت
و به بی کرانگی یک آن آمدم
از جایی به دوری چشمانم
و به نزدیکی کهکشانها ....

و تولدم را به تکرار می آغازم
تا آن روز فرا رسد
روزی که دیگر راهی نمانده باشد

و من باز به روز تولد آمدم

- صدای آشنا -

ای بغض عزیز: مرا به حال خود رها مکن

من برای "روز اشک" هزاره ها در انتظار بوده ام

ای رود جاری: مباد که آواز زیبایت را از روح سراپا گوشم دریغ کنی

من با نغمه های آشنای تو حضور اقیانوس را در این نزدیکیها حس کرده ام

و ای روح: آرام باش و مسرور آنچنان که رود در پیشواز اقیانوس پایکوبی میکند

بین تو و اشک فاصله تنها حد بین رود است و اقیانوس

نمیدانم....

اما خیلی پیش تر از پیش ترینها

و شاید اندکی قبل

کویر بودم....

 بسیار خشک

و امروز از تو ای بغض عزیز سرشار

و اینک پای کوبانم .... سرشار

من به رؤیا "امروزی" دیده ام .... غرق در اقیانوس اشک

وبه "امروزی" دیگر بر گونه های گرم عاشقی بغض آلوده جاری بودم

- صدای آشنا -