حیلت رها کن عاشقا دیوانه شو دیوانه شو و اندر دل آتش درآ پروانه شو پروانه شو
هم خویش را بیگانه کن هم خانه را ویرانه کن وآنگه بیا با عاشقان هم خانه شو هم خانه شو
رو سینه را چون سینهها هفت آب شو از کینهها وآنگه شراب عشق را پیمانه شو پیمانه شو
باید که جمله جان شوی تا لایق جانان شوی گر سوی مستان میروی مستانه شو مستانه شو
آن گوشوار شاهدان هم صحبت عارض شده آن گوش و عارض بایدت دردانه شو دردانه شو
چون جان تو شد در هوا زافسانه شیرین ما فانی شو و چون عاشقان افسانه شو افسانه شو
تو لیله القبری برو تا لیله القدری شوی چون قدر مرارواح را کاشانه شو کاشانه شو
اندیشهات جایی رود وآنگه تو را آن جا کشد ز اندیشه بگذر چون قضا پیشانه شو پیشانه شو
قفلی بود میل و هوا بنهاده بر دلهای ما مفتاح شو مفتاح را دندانه شو دندانه شو
بنواخت نورمصطفی آن استن حنانه را کمتر ز چوبی نیستی حنانه شو حنانه شو
گوید سلیمان مر تو را بشنو لسان الطیر را دامی و مرغ از تو رمد رو لانه شو رو لانه شو
گر چهره بنماید صنم پر شو از او چون آینه ور زلف بگشاید صنم رو شانه شو رو شانه شو
تا کی دوشاخه چون رخی تا کی چو بیذق کم تکی تا کی چو فرزین کژ روی فرزانه شو فرزانه شو
شکرانه دادی عشق را از تحفهها و مالها هل مال را خود را بده شکرانه شو شکرانه شو
یک مدتی ارکان بدی یک مدتی حیوان بدی یک مدتی چون جان شدی جانانه شو جانانه شو
ای ناطقه بر بام و در تا کی روی در خانه پر نطق زبان را ترک کن بیچانه شو بیچانه شو

مرده بدم زنده شدم گریه بدم خنده شدم دولت عشق آمد و من دولت پاینده شدم
دیده سیر است مرا جان دلیر است مرا زهره شیر است مرا زهره تابنده شدم
گفت که دیوانه نهای لایق این خانه نهای رفتم دیوانه شدم سلسله بندنده شدم
گفت که سرمست نهای رو که از این دست نهای رفتم و سرمست شدم وز طرب آکنده شدم
گفت که تو کشته نهای در طرب آغشته نهای پیش رخ زنده کنش کشته و افکنده شدم
گفت که تو زیرککی مست خیالی و شکی گول شدم هول شدم وز همه برکنده شدم
گفت که تو شمع شدی قبله این جمع شدی جمع نیم شمع نیم دود پراکنده شدم
گفت که شیخی و سری پیش رو و راهبری شیخ نیم پیش نیم امر تو را بنده شدم
گفت که با بال و پری من پر و بالت ندهم در هوس بال و پرش بیپر و پرکنده شدم
گفت مرا دولت نو راه مرو رنجه مشو زانک من از لطف و کرم سوی تو آینده شدم
گفت مرا عشق کهن از بر ما نقل مکن گفتم آری نکنم ساکن و باشنده شدم
چشمه خورشید تویی سایه گه بید منم چونک زدی بر سر من پست و گدازنده شدم
تابش جان یافت دلم وا شد و بشکافت دلم اطلس نو بافت دلم دشمن این ژنده شدم
صورت جان وقت سحر لاف همیزد ز بطر بنده و خربنده بدم شاه و خداونده شدم
شکر کند کاغذ تو از شکر بیحد تو کآمد او در بر من با وی ماننده شدم
شکر کند خاک دژم از فلک و چرخ به خم کز نظر وگردش او نورپذیرنده شدم
شکر کند چرخ فلک از ملک و ملک و ملک کز کرم و بخشش او روشن بخشنده شدم
شکر کند عارف حق کز همه بردیم سبق بر زبر هفت طبق اختر رخشنده شدم
زهره بدم ماه شدم چرخ دو صد تاه شدم یوسف بودم ز کنون یوسف زاینده شدم
از توام ای شهره قمر در من و در خود بنگر کز اثر خنده تو گلشن خندنده شدم
باش چو شطرنج روان خامش و خود جمله زبان کز رخ آن شاه جهان فرخ و فرخنده شدم

در فکر ام ...

به زندگی فکر می کنم

و به آغاز آن

به ابتدا ...

میرم به عقب

اما اغلب درجا میزنم

فکر ام در جایی متوقف می شود

جایی که آغاز به عادتی جدید بود

پیش از آن فقط بودم

هستی بی هدف

هستی بی آینده

هستی بی گذشته

بی گمان در بهشت بودم

فکری نبود

ذهنی نبود

چرا باید نگران روزی میبودم که بیاد آورم

آن هیچ بودن را

بی گمان در آن هیچی بی معنی

می خندیدم به ابلهانی که فکر میکردند چون فکر می کنند هستند

چون ذهن را اسیر بودند

و بر هیچ، بنایی از بی هیچی میساختند

دیریست از هست دور شده ام

دیریست از هیچ دور شده ام

دیریست سنگین شده ام

من تنها سنگینیهای خاطرات تن

و درد و رنج آن را بیاد می آورم

بی گمان روزی که هیچ بودم

روزی که هست بودم

تنها بودم

وحتی به این نیز نمی اندیشیدم

میشنیدم اما به یاد نمیسپردم

صدای جاری در باد

صوت جاری در نوای پرندگان

و صدای رود

میدیدم ام به خاطر نمی سپردم

رقص انوار خورشید صبحگاهی

و انعکاس مهتاب در آبگیر

هیچ جاری بود در من

من جاری بودم در هیچ

هست جاری بود در نور

نور جاری در چشمان من

و من که به رقص بودم در سپیده

او جاری بود در نوای پرندگان عاشق

و نوایی که گوشم می نواخت

و من که در رقص بودم با باد

جایی که فکر بود

جایی که ذهن بود

آنجا سنگینی بدن بود

آنجا درد و رنج  بود

آنجا انبار خاطرات بود

اما قبل از آن ...

هیچ بود

هست بود

او بود

بی ذهنی

بی دردی

بدن بود اما بسیار سبک

گویی نبود

زیرا دردی نبود تا حس شود

سنگینی ای نبود تا بدان شناخته شود

آگاهی محض بود

سرور و رقص

من نبود، ما نبود، هیچ نبود

نه دیروز و نه دیروزی در فردا

بود از بهر بود نبود

هیچ بود، هست بود

اینک این ذهن است

آن که مرا جسمیت داد

و هیچم بی هیچ ساخت

هموست که مکررم ساخت در این جسم

هموست که از بهشت دورم ساخت

هموست که خسته ام ساخت

بارها و بارها

اما در اندرون این دور شده از بهشت

شعله ای همواره شعله ور تر میشد

خطا بود اما کم میشد

غفلت بود اما فرصتها رو به آگاهی بیش و بیش تر

چراغی  روشن پیش پای وجود

آنکه میدید نور به چشمانش دم به دم بیش تر

و آن شاهد صبور همیشه بود در آن هیچ شیرین

و آن شاهد صبور همیشه بود در آن خنکای سپید

و آن آبی بیکران زلال همیشه آنجا بود

در حيرت، آخرين تلاش کلمات را در توصيفت نظاره مي کنم.

اولين بار نيست که آنها مايوسانه پا پس مي کشند.

بارها تو را بوئيدم آنجا که نگاهي در ستاره اي گم شد

و تو را شنيدم هنگامي که کودکي خنديد

و مرغکي بر درخت مستانه خواند.

بارها به نوازش مهرت مست شدم

در سپيده دمي که نسيم بر گونه ام ميغلتيد.

کلمات چه اندکند وقتي که عميق ترينشان از راه باز مي مانند.

تو را در خطوطي نانوشته مي خوانم.