دیشب رفته بودم یه الونک ساکت که تنها صدای امواج دریا در اون به گوش میرسید
میدونی اون ساحل خیلی خیلی اشنا و دوست داشتنی بود
آبی زلال که در نزدیکیها، سفیدی شنهای ساحل رو به خودش میگرفت
هر چی دورتر میرفت هم رنگش سبز روشن خیلی قشنگی میشد
چیزی که فقط تو نقاشیها دیده بودم
 
دیشب کودکی بودم تنهای تنها، آرام آرام
اونجا آشناترین جای قدیمی بود که میشناختم
و چقدر اونجا رو دوست داشتم
موسیقی اونجا درونم میریخت

من از بادبادکی که تا دوردستها اوج گرفته بود حیرت کرده بودم
میدونم اونو تو برام اونجا بسته بودی
میدونم برای اینکه پاره نشه حتی به جای یه رشته، دو رشته نخ به اون بسته بودی
چقدر پرواز بادبادک رو دوست دارم نگاه کنم
 
بارون اومده بود، بارونی که روی موجها می خورد
بارونی که به سر و صورت من می نشست
چه خنکی آشنایی داشت

بادبادک اما بعد از بارون تو اون نسیم خنک اوج گرفته بود
تو رو دیدم کوچک و دوست داشتنی
همبازی شیرین من شدی

بیرون الونک اما مردم شیفته ی زلال دریا بودن
زوج زوج و گروه گروه داخل امواج زلال ساحل می رفتند

دستمو دادم به تو
باهم رفتیم کنار آب
میخواستم بادبادک قشنگ رو با هم ببینیم
میدونم تو هم مثل من خوشحالی
میدونم تو هم مثل من عاشق نسیم بارون خورده و بادبادکی

میدونم هر وقت دلت تنگ بشه میای اونجا
اونجا که خیلی قدیمیه
اونجا که خیلی آشناست
اونجا که میتونم تو رو ببینم
و با هم به زلال امواج سبز بارون خورده نگاه کنیم 

من سنگینم، سنگین سنگین
تو اما به مهرت سالهاست دستم می گیری
اینک سبکترم و تو میدانی.
اما جسارتی برای پرواز ؟
این آخرین سنگینی ام مانع است
گفتی بپر من با توام
تا بالای بالای بالا
چیزی ارزش نگه داشتن نداره
بپر من با توام
و هر گاه اراده کنی باز می گردی
بادبادکم با نخی که تو بستی
به این پایین وصله
و من باید سبک شوم، سبک همچون بادبادکی که به من هدیه کردی 
- صدای آشنا -

بگذار این همیشه منتظر عاشق را به آغوش کشیم

بگذار مژده ی پایان خواب آلودگی خویش دهیم

بگذار این صبور همیشه منتظر را شاد کنیم

اینک این ماییم خفتگان دیروز

اینک ماییم دست بر چشمان خویش مالان

و رقصان در این جشن حضورت در خانه ی چشم خویش

این نوای شور عشقت

در ضرب آهنگ پای کوبان بر زمین

و این نور گرم عشقت

در چشمهای خیره و حیران

خیره خیره در عمق آرامت

هم نوا با عشق در راهیم

- صدای اشنا –