در حيرت می نگرم، عجز کلمات را، به هنگام وصفت

تو را بوئیده ام، آن هنگام که نگاهی در ستاره ای گم میگشت

تو را شنیده ام، در قهقهه های کودکی که می خندید

مستت گشته ام، در سپیده ای که جز مهرت توان دیدنم نبود، آن هنگام که بوسه های نسیم چنگ بر گونه هایم میزد

تو را خوانده ام، در خطوط سفید نانوشته درون دفترم

محبوبم، مرا میهمان سکوت معبد درونم کن، هنگامی که آوایت بر زبانم جاریست     - صداي آشنا -